Kaganapan (Panimula)

Sumisikat na daw ang blog ko. Yihee! Baka naman isipin nyo nagmamayabang ako. Hindi noh! Medyo lang!

Eh kasi napansin ko lang na may chumichismis na sa blog ko. Nakatanggap na din ako ng mangilan-ngilang mensahe na sinasabing narinig na daw nila ang blog ko kung kanino man. Katunayan may natanggap akong mensahe kanina sa Facebook na nagpapatunay. May nagrekominda dawn g blog ko sa kanya. “Interesting” daw kasi ito. Hindi ko sigurado kung ano ang ibig nyang sabihin dito. Pero hindi ko na din tinanong. Para sa akin mahilig lang ako magsulat ng patungkol sa mga paksang nalalaman ko. Kalimitan nga lang ay sa pag-ibig.

At dahil na blanko ako sa pagsusulat buong November, gusto ko sanang bumawi sa pagsusulat ng tagalog ngayon December. Ito ang paunang salbo ko sa mga mangilan-ngilan kong taga subaybay at kung maari pa nga at tawaging tagahanga.

**KAGANAPAN**

Sa dinami-dami ng pagkakataong ako’y magsulat at mag update ng blog, hindi ko ito nagawa. Nakakahiya tuloy tawaging blogger ako kung hindi naman ako masipag magupdate. Marami-mari na ding naganap sa akin na karapat-dapat sanang ilathala ngunit/subalit/dadadapwat/pero, ang buong katotohanan ay, tinamad ako magsulat. Mas masarap na kasing matulog ngayon. Malamig at siguro ay tumatanda na din ako. Pero heto, susubukan ko pa din magsulat ng mga kaganapan sa akin nung nakaraang buwan.

Mauna ito sa lahat. May nakilala ako.

May nakilala akong karapat-dapat isulat. Si CLG. Una kami nagkasama dahil sa pambubuyo ng isang kaibigan. Isang nakakaloka at minsan nakakapikon sa pagka-talamak sa late na kaibigan. Architect nya daw ito sa kanyang pinapagawang bahay at dahil gusto nya uminom ng gabing iyon sinama nya na. Malagim ang gabing yun. Ang aking kaibigan ay nawasak ng todo. Nagpakalango sa alak at nalasing. Yung lasing na hindi na makatayo. Yung inom na parang pangkanto. Ganon.

Don nagsimula ang lahat. Sa painom-inom, na nauwi sa pagpunta at pagtulog nilang dalawa sa condo ko sa Mandaluyong. Ang masaklap pa nyan na pwersa ako magmaneho dahil sa kalasingan nya at yung si CLG naman ay hindi marunong mag-drive. Ayus di ba? Buti na lang at naalala ko pa yung pagaaral ko sa magmamaneho noon. Eh pitong taon din akong hindi gumalaw ng sasakyan, simula ng mabanga ako. Este, nung naatrasan ko pala ang kotse ng kapit-bahay naming papuntang school. Sa sobrang takot at kaba ko, din a ulit ako humawak ng sasakyan. Pero, ‘nak ng hueteng, wala ako nagawa ng gabing yun kaya pinaandar ko ang sasakyan sa bumubuhos na bagyo, bonggang baha, walang lisensya, mula San Juan hanggang Mandaluyong Executive (malapit na sa Makati) ng pinakamabilis na takbo at segunda.

Makalipas ang isang buwan ng una naming pagkakakilala. Ayun, magkakilala pa din kami. Marami pa akong iniisip bago ako tumalon sa balon kaya hinahayaan ko na lang munang magtampisaw. Malay natin baka bukas makalawa maramdaman ko na din.

-ITUTULOY-

Love letters and idealisms by Noel Abelardo